Historia wagi

W przeszłości ludzie mierzyli za pomocą pierwszych łusek, które nazywano skalami równoramiennymi. Oparte są na zasadzie dźwigni dwuramiennych o jednakowej długości ramion. Miski zawieszone są na końcach długich ramion. Na jednej misce znajduje się przedmiot, którego wagę chcemy znaleźć, a na drugiej używamy odważników. Zakładka na środku dźwigni pozwala dokładnie odczytać, kiedy obie strony są w równowadze. Wagi te były używane w starożytnym Egipcie, Babilonie i Chinach.

W późniejszym okresie istnienia Cesarstwa Rzymskiego istniały łuski z łuskami na jednym ramieniu. Ciężar poruszał się na ramieniu. Był to duży krok, ponieważ można było zastosować jedną wagę o dużym zakresie ważenia i jeden odważnik.

W 1669 r. profesor Gilles Personne de Roberval (Francja) wynalazł wagi równoległoboczne. Wagi te były nadal w użyciu po pierwszej wojnie światowej, ale zostały zmodyfikowane wcześniej. Nazywano je również skalami dźwigniowymi. Mieli dwie miski i dość dokładny język.

Wśród ważniejszych wynalazków są skale dziesiętne i dziesiętne, które zostały opracowane w 1820 r. przez strasburską wagę Quinz. Zostały zaprojektowane z myślą o większych ciężarach, w stosunku 1:10, do zrównoważenia wystarczyło 10 razy mniejsza waga.

W połowie XIX wieku powróciła zasada wagi rzymskiej. Bardziej prawdopodobne było, że zostały zaprojektowane jako wagi stołowe lub osobiste. Wagę regulowano przesuwając ciężarek, były dwie podziałki (gruba i dokładna).

Na początku XX wieku zaczęto produkować skale prędkości działające na zasadzie pochylenia. Zaletą tych wag było to, że wystarczyło obciążyć miskę, a sama waga pokazywała wagę po odchyleniu wahacza. Te klasyczne skale są nadal używane.

Wagi dźwigniowe są stosunkowo złożone i czasami wykazują bezwładność. Dlatego powstały wagi oparte na zasadzie sprężyny. Nazywane są również osobistymi lub kuchennymi. Skala w okienku obraca się, co działa na zasadzie ściśniętej sprężyny.

Pierwszy patent na czujnik elektromechaniczny pochodzi z 1908 roku, wagi oparte na tej zasadzie zaczęto rozwijać w USA podczas II wojny światowej. Dopiero kilka lat później osiągnęli dokładność porównywalną z wagą dźwigniową. Obecnie jako czujnik korpusu pomiarowego wykorzystywane są półprzewodniki, a informacja o zadanej masie jest elektronicznie wyświetlana na wyświetlaczu. Wagi elektroniczne mogą ważyć z dokładnością do jednego mikrograma.